Zijn wielrenners stoerder dan voetballers?

Yep, voetballers zijn watjes. Een gevaarlijke uitspraak; en om eerlijk te zijn, ook een overdreven uitspraak. Voetballers zijn helemaal geen watjes, maar het is wel waar dat het recuperatievermogen van een ronderenner veel groter is. Voetballers vinden twee wedstrijden per week al veel, een ronderenner moet er ‘s anderendaags alweer stáán. Van een wielrenner wordt dan weer minder explosief vermogen geëist. Hij moet niet alles kunnen geven in twee keer drie kwartier, hij moet úúren kunnen doorgaan.

Het komt zo zelden voor dat voetballers twee dagen na elkaar moeten spelen, dat het geen zin heeft om te eisen dat ze na een dag perfect gerecupereerd zijn. Zo zou je waarschijnlijk mensen uitsluiten die verder alles hebben wat een voetballer hebben moet, en misschien in die dingen zelfs beter zijn dan de snelherstellers die uiteindelijk wel door je selectie geraakt waren.

Bij ronderenners ligt dat anders. Die moeten ’s anderendaags aan de slag. Recuperatievermogen is voor hen niet aardig meegenomen, zoals bij een voetballer, het is essentieel. Er is geen enkele sport waar mensen zo vaak en zo kort na elkaar een onmenselijke inspanning moeten leveren als de wielersport.

Dat ‘onmenselijke’ is zo goed als letterlijk te nemen. De gemiddelde mens kan dit onmogelijk aan, en zelfs voor topatleten is het op de rand van wat mogelijk is. Op het lichaam van een wielrenner worden enorme aanslagen gepleegd. Uw hart verpompt zo’n vijf liter bloed per minuut, en het kan tot vijftien, twintig liter gaan. Een renner moet dertig, vijfendertig liter per minuut kunnen rondpompen om zijn spieren van voldoende zuurstof en calorieën te voorzien.

In een rittenkoers vergen de zwaarste etappes acht- tot negenduizend kilocalorieën. Het is al een probleem om dat zelfs maar opgegeten te krijgen. Spaghetti levert 1250 kilocalorieën per kilogram gekookt; je zou er dagelijks een hele emmer van naar binnen moeten slaan. En dan is spaghetti nog zo ongeveer puur koolhydraten. Met ander voedsel is de berg nog groter. Bovenop de calorieën moet er ook nog eens een al even buitenmaatse portie eiwitten en vitaminen verwerkt worden. Een renner moet gewoon kunstmatige vloeibare voeding gebruiken, of hij komt er niet.

Die hele hoop moet iedere dag weer verteerd zijn, en liefst op een manier dat je er tijdens het fietsen geen last meer van hebt.

Al die calorieën worden door de spieren omgezet in arbeid. Zelfs de beste spieren zijn na zo’n dag helse arbeid moe, doodmoe. In biochemische termen: ze zitten vol melkzuur. Dat moet zo snel mogelijk weer weg. Tegelijk moeten de suikerreserves van de spieren opnieuw op peil gebracht worden. En al dat uitgezwete water moet ook aangevuld worden, liefst voor je bloed zo dik is dat je in de problemen komt. Alleen de allerbeste recupereerders kunnen dat.